Dag 2

We zijn op tijd wakker en lezen nog wat in bed. Daarna is het tijd aan te schuiven bij het ontbijt. Matthijs kan ontbijt-Engelse stijl goed waarderen met de spek, bonen en scrambled eggs. We chillen nog wat op de kamer en dan realiseer ik me opnieuw dat ik een misser heb gemaakt; door me een uur te vergissen in de tijd gaan we sowieso te laat komen bij onze eerste reservering (Lightroom) van vandaag. We doen nog een poging ons snel te verplaatsen, maar omdat het nou eenmaal niet te makkelijk moet zijn hebben we allebei geen internetverbinding en kunnen we niet navigeren. Voordat we onszelf de stress inwerken besluit ik dat we het maar laten gaan. Ik bel Eelke even die is opnieuw een reddende engel door op het idee te komen gewoon even contact op te nemen met de Lightroom. Ik verstuur een email op hoop van zegen, of we toch later vandaag nog mogen komen. Daarna hebben we alle tijd om bij onze tweede activiteit te komen.

We gaan onder andere met de bus en als we zitten zegt Matthijs "maar dit is toch een dubbeldekker?". Eh ja, klopt. "Dan wil ik boven". Zo geschiedde. We stoppen nog even bij de man in the clock bij Paddington Station, een klok die zo gemaakt is dat het lijkt alsof er in de klop een man zit die handmatig de wijzers steeds verft. Elke minuut opnieuw wordt een wijzer schoongepoetst waarna er een nieuwe geplaatst wordt.

We hebben een reservering voor een Mad Hatters High Tea in het Sanderson. Dat ons iets te wachten staat blijkt wel als we aankomen en niet één maar zelfs twéé portieren klaar staan om de dubbele deuren te openen voor ons. Ik ben bijzonder blij dat we wat nette kleding aangetrokken hebben hiervoor, want ik zou me toch kapot schamen om hier in een korte broek aan te komen (zoals helaas ook hier sommigen mensen gewoon doen). En daarna worden we ondergedompeld in de wereld van Alice in Wonderland. Van een blauw welkomstdrankje dat van kleur verandert als je je citroenschijfje erin leegknijpt, tot het meest schattige theeservies ook, de prachtigste etagère met lekker en heerlijke scones. Er zijn heerlijke theesmaken die we onbeperkt mogen bestellen, we krijg een glass alcoholvrije sparkling wijn en Matthijs krijgr ook nog een extra taartje omdat ik bij de reservering had aangegeven dat we zijn 18e verjaardag vieren. Het is een feestje. Tijdens een toiletbezoek valt op dat ook dit gebouw stiekem echt wel verouderd is, maar, ik moet het ze nageven: niet eerder vond ik naast handzeep ook een flesje "b5 bodylotion" in een openbaar toilet. Mezelf even insmeren met bodylotion tijdens een wc-bezoek, dát stond niet op mn bingo lijst 

Inmiddels heb ik per email goed nieuws gekregen; we mogen alsnog naar Lightroom. We duiken weer het Ov in. Na een heerlijk stukje lopen in een wat meer ontspannen deel van Londen komen we daar aan. Lightroom is een show waarbij je je in een ruimte bevind dat aan alle kanten om je heen schermen heeft maar ook projecties op de vloer. We worden meegenomen in een prachtig verhaal over dinosaurussen, met mooie muziek van Hans Zimmer. Er is aan alle kanten wat te zien en het verhaal is in duidelijk en rustig Engels zodat ook Matthijs het goed kan volgen. Door de lucht projecties op de vloer loopt er soms lava tussen ons door, andere keren scharrelen er kreeftjes over het strand. Een bijzondere ervaring. 

Terug naar het centrale winkelgebied: Regent Street en Oxford Street. Matthijs en ik moeten hard lachen als we daar ineens een Ikea tegenkomen en zo zitten we niet veel later alvast te testen welke banken lekker zitten. Daarna werken we een rijtje af van winkels die we graag willen zien. First up: Hamleys, de oudste speelgoedwinkel van Londen. Deze winkel is niet te missen want in de deuropening staan verklede personages al iedereen zwaaiend en dansend te begroeten. De winkel zelf is een en al levendigheid. Op verschillende plekken van de vijf verdiepingen- tellende winkel staat personeel het speelgoed te demonstreren. Zo loop je hete ene moment door een wolk van bellen, niet veel later scheert er een vliegtuigje over je hoofd en weer verderop is en speel en knutselplekje voor de jongsten waar medewerkers het kleinste grut bezighouden. Wat een leuke plek om even geweest te zijn, maar ook fijn dat we daarna weer even naar buiten kunnen.

Niet dat het daar veel rustiger is, want we bewegen lopend in de richting van Oxford Circus. Een bekende uitspraak is: "als je maar lang genoeg op Oxford Circus blijft staan ben je uiteindelijk iedereen ter wereld tegengekomen". Alles krioelt, toetert manoeuvreert, en er zit niet anders op dan je in de stroom mee te laten bewegen en het over je heen te laten komen. Het doel, weer iets verderop: de grootse Lego winkel ter wereld. Hier genieten we vooral van de verschillende bouwwerken en wijzen we aan welke sets we nog eens willen huren. Kopen is geen optie want zelfs de sale prijzen liggen hoger dan in NL. Matthijs regelt dan wel weer het tofste souvenirtje ooit als hij een volledig gepersonaliseerd Lego poppetje koopt. Via een terminal ontwerpt hij zelf de bedrukking van het lijf van het poppetje, dat daarna ter plekke gemaakt wordt. Ondertussen mag hij hoofd, haar, benen en een accessoire uitzoeken. Te leuk.

We zitten nog steeds vol van de high tea en volstaan met een hotdog qua avondeten. Daarna is het tijd om even mijn hobby ruimte te geven: we betreden Waterstones, een boekwinkel van vijf verdiepingen. Ik schreef hierover aan het thuisfront: "Ik heb in een boekenwinkel van 5 verdiepingen maar 1 boek gekocht, en zo Matthijs mijn getuige is, dat is alle zelfbeheersing die ik in me had en nu verwacht ik applaus". Wat ik gelukkig, dan wel digitaal, kreeg.

Na een laatste stop op Trafalgar Square, want ja, dat moet je nou eenmaal gezien hebben, taaien we af voor deze dag. De teller staakt op bijna 21000 stappen en das best genoeg.