The end

Om redenen die joost mag weten ben ik weer veel te vroeg wakker en ik zet dan maar een luisterboek op. Uiteindelijk dommel ik nog wat weg. Rond kwart over 8 staan we op. We mikken alle spullen in een koffer en maken ons klaar. Exact 0900 checken we uit. Het plan is de koffer weg te brengen naar een bagageopslag in de buurt van onze lunchplek. Het is echter al vroeg heet dus we lopen niet zo snel over de onbeschutte paden van Hyde Park. Het duurt dan ook nog even voor we bij de administratie rond de koffer rond hebben en we lopen al meteen wat achter op de planning. We nemen het ov naar Harrods, her bekendste warenhuis uit Londen. Dit gebouw telt zeven verdiepingen, is zo groot als een heel huizenblok en telt 330 verschillende afdelingen. Het is de thuisbasis van enorm veel luxueuze merken en het heeft dan ook 4000 medewerkers om iedereen te bedienen. Het gebouw is daarnaast ook gewoon prachtig om te zien. Het duurt precies 5 minuten voordat we verdwaald zijn. Ergens vinden we roltrappen en zien we dat we naar de vierde verdieping moeten. Want: daar is de Lego en Matthijs heeft besloten dat er toch nog een extra souvenirtje moet komen om zijn zelf ontworpen lego-poppetje een plek te geven. Als alternatief kijken we nog wel even of er misschien puzzels zijn. Nee, niet hier, zegt een van de medewerkers, maar misschien op de lower ground bij Arcade. Dus wij zoeken onze weg naar beneden op jacht naar de arcade. Nou heb ik bepaalde verwachtingen bij en afdeling die arcade heet en misschien is dat de reden dat we maar rondjes blijven lopen. Als ik nog maar weer eens vraag waar de arcade is zegt de betreffende medewerker droog "hier". Ik kijk nog eens km me heen en zie notitieboekjes, pennen en een verdwaald schaakbord. Tja.... En oh ja, ze hebben ook geen puzzels . Snel weer terug naar boven, naar de Lego. En daar zoekt Matthijs dan toch een legoset uit. 

Doordat we een tochtje met de waterfiets geschrapt hebben lopen we weer keurig op schema We gaan weer terug naar Hyde Park. Het deel waar wij lopen heeft overigens weinig weg van een park en zijn vooral veel open, enigszins verdorde grasvelden. Had ik me toch iets anders voorgesteld. Maar we zijn er vanwege een reservering in de Orangerie van Kensington Palace. We lopen nog even door de tuinen en staan stil bij de Sunken Garden, waar het standbeeld van Diana met twee jongens staat. Tijd voor een geschiedenisles voor Matthijs. In de Orangerie genieten we van een heerlijke lunch in een prachtige omgeving. Het is een grappige gewaarwording dat we nu voor de tweede keer in minder dan een jaar in een paleiselijke Orangerie eten. 

Dan is het tijd de koffer op te halen en het ov in de duiken. Er is op verschillende stations wat oponthoud dus we hebben daar wat langer voor nodig dit keer, maar we komen keurig op tijd bij St Pancras aan. Een laatste stukje ellende wacht: er is van alles geautomatiseerd aan de controles. Je moet je paspoort op een zuil leggen, maar niet op die manier en nee, ook niet op die manier. Daarna kom je in een hokje en dan moet je blijkbaar raden dat je naar de camera rechts moet kijken voor een gezichtscontrole. De mevrouw die dit alles zou moeten begeleiden is humeurig en ongeduldig en voegt vooral een hoop nerveusiteit toe. Maar vooruit, we komen er allebei door. Wat voor ons ligt is een wachtruimte hutjemutje vol met mensen en koffers. Willekeurig verspreid over de vloer zijn mensen maar gewoon daar gaan zitten waar ze een gaatje konden vinden bij gebrek aan beter. Dus ook wij zoeken 15 cm vrije ruimte en wachten op betere tijden. Die komen gelukkig zodra we kunnen boarden. We vinden snel onze plek en begonnen op de geplande tijd aan onze terugreis. 

De terugreis heeft een overstap op Brussel. Daar aangekomen rennen we even het station uit om een frietje te scoren. Wat ik me niet realiseerde: de spreektaal is hier Frans. Na een midweek alleen Engels met een vermoeid hoofd overschakelen op Frans; het moet even uit mn tenen komen. Blijkbaar klinkt het overtuigend genoeg , want de vriendelijke man ratels een heel verhaal in het Frans terug waar ik dan weer geen touw aan kan vastknopen. So much for good intentions. 

Het tweede deel Eurostar rijden we in een nieuwere trein en dus lekker comfortabel. Met enige vertraging komen we aan in Amsterdam, waar we de trein naar Ede vinden. In die trein is de uitdaging vooral de dronkaards ontlopen. Dat lukt maar deels dus ik word op de valreep nog even getrakteerd op enn bierdouche van iemand die te enthousiast een blik bier open trekt. Tenslotte dan nog de laatste bus. We treffen een chauffeur die haast heeft en ons door Ede crosst. Op een gegeven moment hoor ik gemopper. De reden wordt duidelijk als we ineens midden op een kruispunt een u-bocht maken; we zijn blijkbaar verkeerd gereden. Wel een interessante oplossing. Opgelucht dat we heelhuids aankomen stappen we om 22.45 uit. Thuis nemen we de lekkerste douche ooit en dan is het slapen geblazen. Het einde van weer een avontuur.