Dag 23: The saga ends

Het laatste blog, twee op één dag, om het af te leren.

We zijn allemaal natuurlijk supervroeg wakker nu ook het daglicht niet wordt buitengesloten. We hebben wél een mooie zonsopgang.

Het blijkt dat we ook naar ons ontbijtje kunnen fluiten, wel weet Eelke een kop koffie  voor me te scoren. Die lieve Eelke, wat een manier om zijn verjaardag te beginnen zo! We komen rond half 9 aan op station Arnhem. Daar scoren we snel wat croissantjes om de ergste trek te stillen. We eindigen in stijl, omdat er geen treinen rijden tussen Arnhem en Ede-Wageningen. We stappen dus over op vervangende bussen. De borden van welke bus bij welke halte zou moeten staan kloppen niet, want de bus die bij Ede-Wageningen staat blijkt naar Driebergen-Zeist te gaan en vice versa. Gelukkig weten we op tijd de goede bus te vinden.

Denken we, want de chauffeur die we het vragen spreekt geen Nederlands en slechts drie woorden Engels. Gelukkig gaat dit goed en eenmaal in Ede aangekomen is het dan een kwestie van de laatste bus die ons in 20 minuten tot aan de voordeur brengt.

De eerste was snel aan, de ergste zooi opruimen. Lekker allemaal douchen en schone kleren. En de meisjes die meteen heerlijk in de ontspan-modus met hun speelgoed aan de gang gaan. Dat is fijn zeg! “Hoe vond je het?” vraag ik aan Eelke? “Ik zou het zo weer doen” antwoordt hij. En daarmee spreekt hij eigenlijk wel namens ons allemaal. Het is ons gelukt, we zijn thuis na deze intensieve, geweldige reis.

De blog-website heeft bijgehouden hoeveel treinkilometers we gemaakt hebben. Tussen de verschillende ingevoerde stops worden rechte lijnen getrokken die er in het echt natuurlijk niet zijn. We durven te schatten dat we zo’n 5500 kilometers spoor gevroten hebben. Hiervan hebben we een deel in 4 nachttreinen afgelegd. Tijdens onze vakantie heeft mijn horloge afgerond 300.000 stappen geteld, wat omrekent naar 200 kilometer lopen, wat toch een kleine 10 kilometer gemiddeld per dag is.  Natuurlijk hebben we ook nog lokaal OV gebruikt, dit hebben we niet bijgehouden. We hebben geslapen op 7 verschillende plekken, in 5 landen, variërend tussen de 2 en 4 nachten per plek. We hebben als laagste temperatuur -1°C gehad, en als hoogste temperatuur 33 graden. We zijn 90 meter onder de grond geweest, en ook 3020 meter erboven. Met stip op 1 als goede zet is de aanschaf van wandelschoenen voor iedereen geweest; we hebben geen van allen last van onze voeten gehad. De eveneens aangeschafte waterflesjes met karabijnhaak waren minder succesvol: we vertrokken met 6 en komen er met maar 3 thuis (1 kwijt, 2 lek).

In het reisgidsje dat ik van tevoren maakte heb ik het volgende geschreven op de laatste bladzijde: “Aan al het goede komt een eind. Deze reis is begonnen met een grapje, en kijk wat er van gekomen is! We hebben jullie natuurlijk willen leren dat je ook op een duurzame manier hele toffe dingen kunt doen en zien. Maar lieve Matthijs, Joas, Sarah en ook Hannah (ook al herinner jij je dit later niet); we hopen vooral dat we op deze reis herinneringen gemaakt hebben die jullie de rest van jullie leven kunnen bewaren. We hopen dat jullie genoten hebben van alle mooie dingen. Dat jullie gelachen hebben en plezier gehad hebben. We houden van jullie.”

Nu we terug zijn wil ik daar nog wat aan toevoegen: wat zijn we trots op het feit dat onze kinderen vrijwel altijd groen waren, soms geel, maar nooit rood. Wat hebben ze het goed gedaan! En dat ondanks de soms (behoorlijk) onverwachte wendingen, ondanks het drie weken echt dicht op elkaars huid zitten.

Toen ik deze blog begon was dat vooral voor onszelf, om er een bundel van te kunnen maken om later terug te lezen, en wellicht voor wat directe naasten om ons te volgen. Ik was dan ook verbaasd om te merken dat er reacties kwamen uit hoeken waar ik het echt niet van had verwacht. Een kleine 30 mensen heeft dagelijks het blog bezocht. Wat was het tof om dat te merken, het maakte het extra leuk om te doen. Dank jullie wel voor jullie aanmoedigingen en reacties!

Lisette - out.