De heenreis

Vandaag is het zover; de aan Matthijs beloofde citytrip naar Londen voor zijn 18e verjaardag/einde middelbare school gaat beginnen. Zo goed voorbereid als ik de laatste keer was, zo rommelig is het dit keer. Door omstandigheden weinig ruimte in mijn hoofd en weinig energie; het was zondagavond toen Eelke en ik de laatste puntjes op de i zetten. Gelukkig reis ik alleen met Matthijs, dan zijn er toch al een stuk minder dingen om rekening mee te hoeven houden. De mindset is vooral: we zien wel.

Om 12.11 stappen we in de trein naar Amsterdam CS. We worden snel omringd door giebelende meiden die ons ongewild trakteren op de laatste roddels en liefdeaperikelen. Oversharing is een ding mensen, echt. Net als ik overweeg dan toch al gelijk de koffer te openen voor de noise cancelling headphone zijn we al op Utrecht CS en stapt de meiden ploeg uit. Het voordeel is dan wel weer dat je de ontstane rust éxtra waardeert. Een kwartier voordat we in AMS zijn open ik de tickets voor de Eurostar om te kijken waar we heen moeten. Ineens valt mij oog op een zin die ik tot dan toe totaal gemist hebt. "De toegang sluit een half uur voor vertrek". Mijn hart staat stil en paniek slaat toe. We zijn om 13.06 in AMS, de Eurostar vertrekt 12.40. als de poorten en half uur eerder sluiten is dat 13.10. We hebben dus vier minuten om ons dwars door het treinstation te worstelen naar de terminal. Ik voel een combinatie van "wat goed dat ik hier nu achterkom en niet pas nadat we nog even naar de Starbucks zijn gewandeld" gemengd met "dat halen we nooit, dat kan niet, oh nee alles valt in het water". Ik schakel telefonisch de hulpcentrale genaamd Eelke in die via online informatie en maps me vertelt hoe we het snelst bij de terminal komen. En dan zit er niets anders op: klaar voor de start, af! We rennen, kijken, rennen, gaan de verkeerde poortjes door, worden door een vriendelijke NS-medewerker er meteen weer uitgelaten en.... We halen het. Een eveneens vriendelijke mevrouw laat me eerst op adem komen voor ze ons rustig door de deuren laat. 

 Daarna gaan we door alle controles zoals je die ook op een luchthaven zou hebben, voor Matthijs een hele nieuwe ervaring. Hj heeft nu ook geleerd dat als je de poortjes aanraakt ze af blijven gaan, waardoor hij dat drie keer mag doen. Desperate times call for desperate measures en daarom tanken we in de terminal eerst een grote bak koffie, waarna we kunnen boarden in de trein. Om 13.30 ontvang ik overigens een email van Eurostar: ze willen graag aandacht voor het feit dat vanwege de boarding procedure de gewenste aankomsttijd in de terminal 12.50 is. Heerlijk op tijd, bedankt voor de waarschuwing mensen...

We vertrekken. Spelen spelletjes. Waarbij Matthijs al vrij snel een kaart laat vallen, en de zaklamp van een toevallig passerende Eurostar medewerker nodig is om deze weer terug te vinden. "Zijn jullie op zoek naar goud?" Vraagt hij belangstellend. Ik laat hem triomfantelijk de kaart zien. "Is wel ook belangrijk" constateert hij, en loopt weer door. 

Iets over vijven lokale tijd stappen we uit op St Pancras Internationaal. Het is, natuurlijk, een drukte van jewelste. We hebben de tijd voor onszelf en besluiten dan toch even het naastgelegen Kings Cross station in te duiken, op zoek naar die ene belangrijke filmplek: platform 9 3/4 uit de Harry Potter films. Eenmaal daar blijken we in een rij te kunnen staan voor een officiële foto, inclusief een assistent die een Potter- sjaal om je nek doet en laat wapperen voordat de fotograaf klikt. Wachttijd; een uur. Zó graag willen we dat nou ook weer niet. In plaats daarvan neem ik strategisch een foto vanaf de zijkant tussen het wisselen van twee mensen in. Een verrassing is dan weer de naastgelegen officiële Harry Potter shop. Het is kwijlen geblazen met alle mooie spullen. Extra bijzonder vind ik de ruimte met wands (toverstokken), waar net als in de film stapels en stapels verschillende wands liggen. Ik mag niks kopen van mezelf maar troost mezelf met de gedachte dat we hier nog een aantal keer langs zullen komen en ik me dus kan bedenken. Wie weet neem ik wel lekker butterbeer mee naar huis...

We videobellen even met het thuisfront op de ratis stationswifi en daarna is het tijd voor eten. Ik vind en locatie voor fish and chips niet te ver weg. We stappen een echte pub in, die barstensvol mensen en barstensvol lawaai is. Matthijs en ik kijken elkaar even aan; zo graag willen we dit nou ook weer niet. Weer een eetgelegenheid verder vinden we een prima plekje en eten we kip, patat en wat verschillende bijgerechten. Niet heel Engels, wel lekker. 

Dan is het tijd de underground in te duiken. Ik was vergeten hoe heerlijk georganiseerd en duidelijk dat hier is. We vinden dus zonder moeite onze weg en zijn rond 8 uur in het hotel.  Volgens de website 4-sterren, in de praktijk een gedateerd gevalletje dat nodig wat onderhoud zou moeten zien. Maar het is schoon dus dan is het al snel goed.Matthijs maakt me in met wat spelletjes en dan is het tijd om lekker te slapen ...