Dag 3

Deze ochtend zijn we allebei vroeg wakker. We rommelen de tijd wat door tot we rond 0800 vertrekken. Tijdens onze metroreis hebben we nog wat lol als we beneden bij de roltrappen aankomen. Het lijkt even alsof we verkeerd zijn en nemen de roltrap weer omhoog. Nog onderaan zie ik dat we toch goed waren en het lukt me nog snel een sprintje tegen de richting in te trekken en beneden te blijven. Matthijs maakt een verstandigere keuze en laat zich weer rustig naar boven (en die roltrappen zijn echt heel lang!) en naar beneden vieren waarbij we met de nodige dramatiek elkaar vaarwel zwaaien en weer begroeten. We komen precies op tijd (ha! Drie keer is scheepsrecht!) aan bij Sky Garden. De eer voor dit uitstapje hoort (helaas) bij chatgpt. Oorspronkelijk stond in het programma natuurlijk een rondje in de London Eye. Maar we hebben allebei respectievelijk een beetje (Matthijs) en veel (ik) hoogtevrees én het is een best wel dure rit. Dus zoek ik naar een alternatief waarbij we toch een mooi uitzicht hebben over Londen. Zodoende komen we uit bij Sky Garden, een gebouw van 36 verdiepingen met een volledig glazen buitenkant waardoor je 360 graden rond kan kijken. Hier hebben we in de brasserie op deze verdieping een ontbijt gereserveerd. We genieten heerlijk, en Matthijs wordt opnieuw getrakteerd op een extraatje vanwege zijn verjaardag. Daarna lopen we rond in de binnentuin en kijken goed eind. We zien alle iconische gebouwen van Londen uit de lucht.

Dan is het tijd verder te gaan. Aan de voet van de London Eye ligt namelijk de Thames rocket op ons te wachten. Geen toeristen- als-sardientjes boot voor ons vandaag: een speedboot met plek voor 12 man is ons vervoersmiddel. Een super grappige gids begroet ons en heeft de namen van de aanwezige jarigen al uit zijn hoofd geleerd. Bij vertrek varen we eerst een stuk rustig langs alle bekende en onbekende plekken langs de Thames. We worden getrakteerd op leuke feitjes. Bijvoorbeeld dat vroeger bijgeloof was dat er zeven raven in de Tower of Londen opgesloten moesten zijn omdat anders de monarchie zou vallen. En jawel tot vandaag de dag is het iemands fulltime baan om die raven te verzorgen en daar te houden.

Als we eenmaal onder de Tower Bridge door zijn en bij Canary Warf is het tijd de gashendel open te trekken. Gezellig gekletst maakt plaats voor pompende muziek en onder de tunes van onder andere James Bond spuiten en stuiteren we over het water, waarbij de bestuurder het niet schuwt wat scherpe bochten te maken, gewoon omdat het kan. Het is genieten geblazen. Na een poos keren we om, gaan weer op hoge snelheid terug tot we het centrum gebied bereiken. Daar wordt nog even gezongen voor alle jarigen en dan is het, na een uur heerlijk varen, alweer tijd uit te stappen. Wat een enorme belevenis was dit.

Op vaste land bekijken we samen het programma. Eigenlijk staat er een wandeling op het menu langs diverse iconische gebouwen. Die hebben we echter al vanuit de lucht en vanaf het water goed gezien. Een dreigende lucht maakt daarnaast duidelijk dat er een flinke bui aankomt. En tenslotte hebben we vandaag een avondprogramma en is het slim even een pauze in te lassen. Dus keren we terug naar het hotel. Even rusten (ik), even chillen (Matthijs). 

Rond drie uur vertrekken we weer naar het Palladium Theatre, vlakbij metrostation Oxford Street. We hoeven niet lang te zoeken want zodra we de underground uitlopen zien we de groeiende mensenmenigte al. Zij, en wij, wachten op Rachel Zegler die op dat moment de matinee-voorstelling van Evita speelt. Wat zo bijzonder is dat in de huidige uitvoerig het iconische nummer "dont cry for me Argentina" niet binnen, maar daadwerkelijk buiten op het balkon van het theater ten hore wordt gebracht. Alsof zij, als first lady van Argentinië, daadwerkelijk het plebs toespreekt. 5 minuten lang is het muisstil in een van de drukte gebieden (ik schat dat er zeker 1000 man staat te wachten) van Londen, als we haar zien en horen opvoeren. Het is indrukwekkend. Zo snel als ze kwam, ging ze ook weer, en de massa verspreid zich.

Ik heb toch nog een boodschap te doen in een boekenwinkel (maar echt met een goede reden, echt!) en dit keer kiezen we oudste boekenwinkel van Londen. Prachtigheid, puur geluk, maar dit keer toch wat sneller er doorheen. Het is hoog tijd voor een lekkere kop koffie en daarna wandelen we naar Covent Garden. We hebben mazzel als we op een buitenterrasje een tafeltje voor twee personen vinden met betaalbare prijzen: ook hier is het binnen echt te druk en lawaaiig. Tijd voor een vinkje van de lijst: Matthijs besteld lekker fish and chips want dat moest nog. 

Bij het winkelgebied genieten we nog even van de daar aanwezige straatartiesten en muzikanten, het is echt een gezellig plekje om even te zijn. En dan lopen we alweer naar ons avondprogramma in het Lyceum Theatre. Daar draait, al 26 jaar ononderbroken, de musical the Lion King. Want ja: een musical zien in Londen, dat moet eigenlijk wel. Nu is het lang gelezen dat ik dat gedaan hebt, en de schrik slaat me een beetje om het hard als ik bij binnenkomst iedereen chips, popcorn en allerlei drinken mee de zaal in zie nemen. Heiligschennis vind ik het bijna. En ja, helaas wordt de ervaring voor mij een beetje bedorven doordat een verder prachtige en indrukwekkende show steeds vergezeld is door geknisper, gekauw, gegraai en zelfs regelmatig gefluister. Tijdens het tweede deel lukt het hier beter me voor af te sluiten (of het publiek gedraagt zich beter?) en kan ik gelukkig wel volop genieten. Want wat zijn de kostuums en het decor van deze musical toch aan alle kanten geweldig, wat is de bekroonde muziek prachtig en de kwaliteit van de cast hoog. Het is heerlijk.

Na een korte wandeling door London by night en een stuk met de metro is het 23.00 als we ons bed in rollen. Het was weer een dag vol ervaringen. Morgen alweer de laatste dag!