Dag 20: Titlis

De ochtend begint vroeg; de wekker gaat om half 8. Niet alleen gaan we een daguitstapje maken, we reizen daarna ook door naar onze volgende stop. We haasten ons weer door het inmiddels bekende ritueel van georganiseerd inpakken en snel ontbijten heen. Klokslag half negen lopen we het hotel uit. De trein brengt ons naar Engelberg, waar het dalstation van de berg Titlis is. Titlis is de enige publiek toegankelijke gletsjer in centraal-Zwitserland. Een gletsjer, ja echt! Het eerste deel de berg op gaat via een "gewone" kabelbaan. Aan het eind van deze baan begeven we al ons volledig in de wolken, we hebben geen enkel uitzicht. Scheelt wel een boel hoogtevrees, dat dan wel. Tussendoor worden alle laagjes kleding uit de tas gehaald, want het wordt al flink kouder.

Het laatste stuk wordt gedaan met de Titlis Rotair, 's werelds eerste roterende kabelbaan ter wereld. Dit is om twee redenen wat tegenvallend. Ten eerste de al eerder genoemde wolken. Ten tweede: de gondels, zonder zitplekken, worden propvol gestouwd, dus als je in het midden staat zou je sowieso ook niets zien. Idee leuk, uitvoering wat mislukt. Maar dan zijn we dan toch echt boven. We bevinden ons op 3000 meter hoogte! Daar is op een aantal verdiepingen van alles te beleven. We beginnen in de ijsgrot. In deze ijsgrot, waar het ijs zo'n 500 jaar oud is, is de temperatuur -1°C. We lopen door een tunnel van 150 meter lang die zich onder 20 meter ijs bevindt. Naast dat het gewoon gaaf is om te beseffen dat we in een gletsjer lopen genieten we ook van een aantal ijssculpturen en fotomomenten. Daarna is het tijd om even op te warmen in een restaurantje bij warme chocolademelk. En dat op 3 augustus, het kan verkeren. Verschillende woordgrapjes passeren de revue, zoals hoe "cool" en "chill" dit is en wel een "hoogtepunt" van de vakantie.

De volgende stop is het panoramaterras op de bovenste verdieping. Daar kunnen we daadwerkelijk de eeuwige sneeuw in. Er worden wat sneeuwballen gegooid en glijbaantjes gemaakt. Dikke pret voor iedereen. Voortdurend realiseer ik me wat een bijzondere ervaring dit is.

Ten slotte wagen we ons aan de cliffwalk. Dit is de hoogste hangbrug in Europa op 3041 meter hoogte, ruim 100 meter lang. Helaas is ook hier er weinig te zien qua uitzicht, alles is zwaar bewolkt. We kunnen dan wel weer zeggen dat we in de wolken waren, en dat is toch ook leuk.

We aarzelen nog even of we blijven wachten in de hoop dat het wat opentrekt, maar ja, hoe lang dan? Uiteindelijk beslissen we toch weer de kabelbaan een stukje naar beneden te nemen naar een van de tussenstations, Trübsee. De bewolking is genoeg weggetrokken om op deze hoogte van het prachtige uitzicht aan alle kanten. Het is onvoorstelbaar mooi; er is geen foto die daar recht aan kan doen.

 

De Trübsee is een bergmeer op ongeveer 1800 meter hoogte. Daar zijn is een fenomenale ervaring.  Als we uitstappen bij het kabelbaanstation kijken we recht vooruit op het alpengroen waar de koeien met hun bellen grazen. Op de achtergrond de mooiste waterval. En daar weer achter de bergen met hun ijs en eeuwige sneeuw. Wat meer aan de zijkant de Trübsee, een idyllisch meertje met wat roeibootjes erop en eromheen wat dingen te doen.

Eerst tijd voor een picknick. Over lunch with a view gesproken. Bij het kabelbaanstation worden diverse dingen georganiseerd voor de kinderen en zo kunnen ze even op een springkussen en op trampolines. Joas, Matthijs en ik wagen ons op een zipline. In tegenstelling tot andere ziplines is hier niet snelheid het belangrijkste. In tegenstelling, in een redelijk comfortabel zitje wordt je vrij relaxed naar beneden gebracht. Vrij in de lucht met uitzicht op al het moois: het is een gave ervaring. De rest wandelt ook naar beneden. De bootjes op de Trübsee staan vrij ter beschikking dus in twee boten peddelen we nog even op het water. "Hoe vaak vaar je nou op een bergmeer op deze hoogte!" roept Joas vanaf hun boot nog naar ons. Nou euh, nooit dus. Joas en Eelke zouden Joas en Eelke niet zijn als er toch nog een soort competitie zou ontstaan over wie het snelste weer had aangelegd. Door een laatste stuurfout won Joas nipt.

Tenslotte lopen we nog even door naar de speeltuin. Daar laten we vier kinderen achter; 2 die gaan spelen en 2 die doen alsof ze oppassen maar lekker meespelen. Dan lopen Eelke en ik met zijn 2-en het wandelpad op richting de waterval. We passeren de alpenkoeien met hun geklingel die soms nieuwsgierig even komen kijken. Van de zijkanten zien we vanuit de bergen al diverse kleine watervalletjes die hun weg vinden naar de grote stroom waar we langs lopen. Aan de basis van de waterval zijn we vooral onder de indruk. Wat een waterkracht, wat een prachtigheid. Wat is het bijzonder dat we hier mogen zijn en dit mogen meemaken. Het nodigt uit om nog veel verder te ontdekken - het wandelpad loopt helemaal om de waterval heen - maar we moeten helaas weer terug naar de rest van de crew.

Als we met z'n allen vanuit de speeltuin weer teruglopen spreken we vooral uit hoe gaaf deze dag was. En dat we zo blij zijn dat we toch de plannen hebben omgegooid. Zelfs mét de bewolking bovenin hebben we zoveel moois gezien. Sarah zegt "dit was misschien wel de leukste dag van de vakantie". We beschouwen dat als goed genoeg. Een plakkaat langs de weg vat wel goed samen wat we gezien hebben vandaag.

Het is nog even haasten om, via de kabelbaan met opnieuw prachtige vergezichten, de trein te halen.

We merken dan wel dat de man met de hamer langskomt: we kakken allemaal in en de meisjes worden wat mopperig. We hebben dan helaas nog wel een reis van ruim 2 uur voor de boeg. Van Engelberg eerst naar Luzern. Op Luzern halen we de rest van onze bagage op en nemen dan de trein naar Zürich. Het is moeilijk te bevatten, maar dat is de laatste stop die we maken voor we weer naar huis gaan. Nog even parkeren die gedachte.

We zijn rond 19.00 in het hotel in Zürich. Dit hotel is meer gericht op reizigers/backpackers. Er is een gezellige sfeer en er is bijvoorbeeld een gastenkeuken waar je zelf eten kunt bereiden. Zo ben je niet afhankelijk van eten in restaurantjes. We hebben opnieuw een zes-persoonskamer. Ook hier zie je de reizigers-mindset: elk bed is geletterd en heeft een bijbehorend kastvakje waar je ook eventueel weer een hangslotje aan kunt hangen. Zo is het haast een slaapzaal van een jeugdherberg. Toch is het ruim schoon en gezellig; komt wel goed deze laatste twee nachten. We hebben op het station al wat zakjes instant noodles en stokbrood opgepikt; het is tegen half acht als er eten de buiken ingaat en dat was behoorlijk nodig. En daarna: aftaaien. We zijn er aan toe.

Ps: ik heb bij deze dag ook filmpjes geüpload maar die kan ik niet in het verhaal plaatsen. Zoek ze even op bij het tabblad video's!