Dag 22: Going out with a bang...

In de ochtend doe ik boodschappen voor de hele dag, waarna we lekker ontbijten met elkaar. Geheel volgens planning staan we rond half 11 op station Manegg, ongeveer tien minuten lopen vanaf het hotel. Dan gebeurt dan toch datgene waar we de hele vakantie een beetje voor op ons hoede zijn: Matthijs heeft een grote epileptische aanval.

Na het toedienen van noodmedicatie valt Matthijs kats in slaap op het perron. Tja, daar staan we dan. Dit was toch echt makkelijker toen hij een schattig en tilbaar jongetje van 7 was. Uiteindelijk loop ik terug naar het hotel om om hulp te vragen. Zonder aarzelen verlaten twee receptionisten hun post om met me mee te lopen. Gezamenlijk tillen danwel slepen we Matthijs terug naar het hotel. We worden voorzien van water en Matthijs krijgt een plek om te liggen. Wat een vriendelijkheid, heel fijn. Wat later is ook de rest van de crew weer teruggekeerd in het hotel. Tijd om de plannen (opnieuw) aan te passen. De geplande wandeling op de Uetliberg wordt geschrapt. Jammer: we missen daardoor een mooi uitzicht over Zürich. We troosten ons met het besef dat de zon vandaag fel is en de temperatuur hoog; misschien toch al niet zo fijn om twee uur onbeschut op een berg te lopen.

Het is al middag als we een nieuwe poging doen op pad te gaan. De trein brengt ons eerst naar Hauptbahnhof. Daar willen we de bagage opslaan en lichtbepakt de dag doorbrengen. In theorie is dat een simpele exercitie, maar de bagagekluizen zijn stampvol en er blijkt een soort wedloop te ontstaan van mensen die proberen de grote kluizen te bemachtigen. Joas post aan de ene kant, ik aan de andere, om te kijken of er ergens iemand kluisjes uitruimt in plaats van inruimt. Uiteindelijk lukt het ons.

Tegen die tijd meldt de volgende uitdaging zich. Een mail komt binnen. "Due to technical difficulties, a seat car has had to be used for this train instead of the couchette car numbered 162.". Oftewel: de couchette met bedden waar wij vannacht behoren te liggen is niet meer. Dat kan blijkbaar gewoon zo maar. We zijn nog op het station, dus zoeken maar meteen de klantenservice op. Na het nodige navraagwerk blijkt dat we inderdaad zomaar naar zitplaatsen geboekt zijn. Wat een ellende, dat is echt niet tof met 4 kinderen. Toen ik gisteren als laatste zin schreef dat we vandaag nog even gingen knallen was dit allemaal niet waar ik aan dacht. Ik probeer hier nog een signaal in te zien dat we toch beter naar Parijs kunnen gaan, maar de kids stemmen nog steeds voor naar huis gaan. Helaas pindakaas.

We picknicken aan het water. Dan gaan we voor een mooie stadswandeling. Zo spelen we toch nog een beetje toeristje en kunnen we wat van de bekende gebouwen zien van Zurich. Zo zien we de Grossmunster, het herkenningspunt van Zurich. We komen daarna aan bij de Zürichsee, wat geen straf is met dit weer. Vanaf de brug hebben we een prachtig uitzicht over de Zurichsee én Zürich zelf.

Dan splitsen we weer. Joas, Hannah en ik gaan met het OV naar de Schokoladeplatz, waar zich het enige echte Lindt Experience bevindt. Ik moet even moed verzamelen: na het incident van vanmorgen en de weerstand die ik voel voor de reis van vanavond vind ik het moeilijk weer een potje zin open te trekken. En dat terwijl we hier echt naar uitkeken. Maar dan lopen we het Lindt House of Chocolate binnen. Deze ode aan chocola is open sinds 2020. Meteen wordt je getrokken naar de chocoladefontein van ruim 9 meter hoog. Het is de hoogste chocoladefontein ter wereld en er gaat het equivalent van 14000 chocoladerepen doorheen. Ja, dit is toch wel weer tof.

We krijgen een super informatieve rondleiding. We horen hoe de cacaobonen groeien en geoogst worden, en later verwerkt. Over de geschiedenis van het gebruik van cacaobonen en later de ontwikkelingen in productie. Maar daarnaast is het ook interactief; er zijn veel visualisaties en mooi vormgegeven ruimtes. Toch is het favoriete deel van ons toch wel alle verschillende proeverijen. We proeven het sap van de cacaovrucht, dat verrassend zoet en fris is. We proeven cacaomassa voordat het verwerkt is; hartstikke bitter. We proeven chocola zoals het rond 1850 gemaakt werd: veel korreliger omdat de suiker destijds nog niet verhit werd. We proeven uit dispensers met vloeibare chocola. Uit weer andere dispensers proeven we verschillende smaken blokjes chocola. En tenslotte mogen we uit een soort chocolade-bar 8 verschillende Lindt ballen pakken. Tegen die tijd zitten we ook echt wel vol en hoeven we even geen chocola meer. Hoewel de belachelijk grote shop lonkt, weten we ons te beheersen. Tien punten omdat ik geen impulsaankopen heb gedaan! Dan gaan we weer richting Hauptbahnhof.

De anderen hebben lekker gechilled rondom de Zürichsee. Pootjebaden, ijsje eten en de schaduw opzoeken. Ook zij gaan dan weer richting Hauptbahnhof. We bellen elkaar als we het station inlopen en spreken af te kijken wie het eerst bij de kluisjes is. Klaar voor de start, af! We rennen het belachelijk grote station door, om van de andere kant de rest van de crew aan te zien komen rennen. Vrijwel tegelijkertijd zijn zij én wij bij de enige roltrap die naar de kluisjes gaat. Het zou kunnen dat er wat geduwd, getrokken en gescholden is; dat laat ik maar even in het midden. De rest van de reizigers zal wel gedacht hebben. Wij winnen (natuurlijk) en delen wat van de meegenomen chocola uit als troostprijs.

Een laatste maaltijd bij de Burger King en dan nog even langs het klantcontactcentrum. Om te redden wat er te redden valt toch nog maar even een nekkussen kopen. Als ik de vrouw aan de kassa vertel wat de oorzaak is duikt ze wat kastjes in en tovert nog weer potloden en 4 portemonneetjes tevoorschijn. De stapel prullaria die met name de meisjes verzamelen blijft zich tot de laatste dag uitbreiden.

We brengen nog wat tijd door in een naast het station gelegen parkje. We spelen wat Uno, spelen met een opblaasbare bal en zien om ons heen mensen jongleren en dansles volgen. Een heerlijke zomeravond eigenlijk.

Dan melden we ons weer op het station. De trein staat er al. We mogen plaatsnemen in een eersteklas zitwagen, waar bovendien genoeg plek is om ieder over twee stoelen te kunnen laten liggen/hangen. Een flinke domper volgt nog wel als we rond 23.15 eens vragen wanneer de lichten uitgaan. Dat gaan ze niet. I am not amused. Ik heb gelukkig slaapmaskers voor ieder die dat wil en die komen nu goed van pas. De meisjes slapen uiteindelijk lekker, de rest van ons dommelt en Netflixt de nacht door.