Dag 21: Lummeldagje

Het is 05.00. Uit het niets springt de tv op de hotelkamer aan. Ik schrik me de pleures. Spring het bed uit. Kan de afstandsbediening niet vinden. Wie doet dat?! Het geluid wordt uitgezet, dan ineens weer aan. Dit moet stoppen voor de hele ploeg wakker wordt. Ik ren naar de tv en trek de stekker eruit. Tegen die tijd is de adrenaline lekker ingekocht en ben ik klaarwakker. Ik kom deze ochtend niet heel gezellig uit bed....

Na de ingelaste, overweldigende dag gisteren hebben we geen zin vandaag weer de hele dag op pad te zijn. Op het program stond een dagje dierentuin, maar dat kan in Nederland ook wel. We vallen terug op een dagje lummelen. In het gastengedeelte van het hotel spelen we tafelvoetbal, doen we spelletjes en rennen de meisjes heen en weer van de tribune-achtige banken die er staan.

Natuurlijk kijken we ook het en der wat van de Olympische spelen en genieten we via Twitter van de diverse filmpjes van "FinkieBoooo" - immers, de livestreams van de NOS kunnen we nog steeds niet kijken. Omdat we nog 1 reisdag over hebben op onze interrail-kaart bouw ik nog half een plan om in plaats van naar Arnhem morgen naar Parijs te gaan en daar nog 2 nachtjes te blijven. We kunnen dan nog de halve finale horden van de vrouwen meepakken. Het plan wordt democratisch weggestemd; de meesten willen gewoon naar huis. En dat is eigenlijk ook gewoon een goed idee.

Als Hannah tussen de middag heeft geslapen gaan we nog even op stap. We komen uit bij Park Josefwiese. Het is hier gezellig druk met allerlei gezinnen die hetzelfde bedacht hebben. Er is wat waterpret, een speeltuintje, een groot grasveld om te relaxen: de meisjes zijn gelukkig. Op de terugweg halen we wat avondeten in de supermarkt. Ik kan er nog steeds niet aan wennen: voor een pak rijst, 700 gram roerbakgroente, wat Uncle Benz-saus en een komkommer tikken we 27 euro af.

Nog even over die gastenkeuken in het hotel. Dat klinkt natuurlijk ideaal. Wel het comfort van een hotel, maar niet verplicht uit eten hoeven. Dat dacht ik toen ik boekte in ieder geval. In de praktijk is het vooral een keiharde confrontatie met hoe asociaal of smerig mensen kunnen zijn. Zo heb je die man die in z'n eentje rustig twee uur lang twee van de vier beschikbare pitten bezet houdt om kip te koken. Waarom je kip zou willen koken is me überhaupt een raadsel, maar goed. Het verschillende kookgerei dat met rauwe kip in aanraking is gekomen wordt zorgvuldig door de hele keuken verspreid. Dan heb je ook de mensen die gewoon niet goed afwassen en vieze spullen terugzetten tussen de schone. Je hebt de mensen die de kookplaten achterlaten als een gevaar voor de volksgezondheid. En de mensen die überhaupt niet afwassen en hopen dat de kaboutertjes het wel doen. Terwijl ik kook ben ik steeds maar aan het hopen en bidden dat we hier zonder voedselvergiftiging uitkomen.

En dan maken we ons echt op om af te gaan ronden. Nog 1 nachtje hier; morgenavond pakken we de nachttrein naar huis. Onze eigen bedden, onze eigen douche en onze eigen koffie lonken. Maar eerst morgen nog een dagje met een knaller eruit!