Dag 3: Praagse Burcht

Nog heel even terug naar gisteren, maandagavond. Vanwege de verlate aankomst vluchten Joas en ik de eerste de beste supermarkt in om zo snel mogelijk iets te eten neer te kunnen zetten. Hyperventilerend weer naar buiten; dat Tsjechië goedkoper zou zijn merken we nog niet aan de €24 euro die we neerleggen voor de daar aanwezige luiers. Lekker eten en vooral: douchen! Wat is het heerlijk om 24 warme reisuren af te spoelen met lauw water. Vroeg kruipen we daarna allemaal ons bed in.

Het appartement waar we zitten is hartstikke prima, maar op onderdelen intrigerend ingericht. Het is alsof de eigenaren op een aantal onderdelen écht hun best gedaan hebben en er toen wel klaar mee waren en er een beetje met de pet naar hebben gegooid. Het is echt heel licht en schoon (full Ikea-showroom modus) en dat is heel fijn. Sommige dingen zijn super verzorgd, zoals bijna hotel-achtige uitrusting van de badkamer (een netjes rijtje van shampoo, douchegel en conditioner) en de typische doosjes met een douchemuts, wattenstaafjes en een naaisetje. Ook een papieren ring om de wcbril met "desinfected" erop en een handgeschreven briefje met "Welcome Home" en wat lekkers. Aan de andere kant zijn er geen handleidingen bij de koffiezetter en de wasmachine en zijn er wel koffiekopjes maar die passen totaal niet onder het koffiezetapparaat. Er zijn drie soorten handdoeken in de badkamer maar geen vaatdoek of afwasmiddel in de keuken. De wasmachine impliceert dat je langer kunt blijven, maar een bezem of stoffer en blik ontbreekt. Uit pure noodzaak dus maar 1 van die hotelhanddoeken gebruiken om de vloer wat aan te vegen. Maar het zijn allemaal geen spannende dingen of grote problemen dus hoewel we ons vooral wat verbazen is het echt een prima uitvalplek.

Dinsdagochtend. We starten met onze dagelijkse check-in. We zitten de komende weken dicht op elkaar en ondernemen veel, dus is het belangrijk dat iedereen dat volhoudt. Met smileys van rood naar groen kan iedereen aangeven hoe de vlag erbij hangt, waardoor we rekening kunnen houden met elkaar en eventuele time-outs in kunnen lassen.

Praagse Burcht 

Vandaag staat de Praagse Burcht op het menu. Dat is de grootste burcht van Europa en bestaat uit een verzameling van paleizen, kerken, musea en tuinen. Qua weer blijkt dat prima te passen; hoewel het warm is, is het bewolkter en dat maakt de lange wandeling goed te doen. We vertrekken rond 09.15. Vanaf het tramstation ter plaatste beklimmen we eerst de oude kasteeltrappen. Het is een steile klim omhoog van 121 treden met typisch Praagse cobblestenen. Opnieuw ben ik blij met een ingenieuze echtgenoot die een manier heeft bedacht om van de lichtgewicht buggy een rugzak te maken. Zo kunnen we handig wisselen waar nodig. Ik loop achteraan en schiet wat plaatjes van de roedel. Met de rugzakken en petten op, de wandelschoenen en wandelshirts aan en de waterflessen aan de riemlusjes vind ik het erg stiekem allemaal best cool uitzien. Ik voel me trots en dankbaar.

De beloning bovenaan de trap is een eerste uitzicht over Praag van boven. Nou ja, nadat je je door de hordes toeristen hebt gewurmd die dat uitzicht ook willen zien en druk in de weer zijn met selfiesticks. Als we dan de burcht binnenlopen vergapen we ons eerst aan de St. Vitus Kathedraal, een bijna 700 jaar oude kathedraal waarvan de bouw zolang duurde dat deze "pas" 100 jaar echt af is. Wat ons betreft het pareltje van dit uitstapje. De details aan de buiten- en binnenkant zijn prachtig. Sarah gaat aan op elk detail van goud en Hannah spot vooral de baby-engeltjes.

Ik ontdek een voordeel van op reis zijn met een peuter. Want de rij van 20 vrouwen voor de vrouwen-wc's  waar ik met Hannah in sta maakt me moedeloos, maar ik word gespot door een vrouw die toezicht houdt die me zonder pardon uit de rij haalt. "Madame bebe!" En ze duwt me het gehandicaptentoilet in. Zo passeren we ook meerdere malen snel de rijen bij diverse ticketcontroles, want de buggy moet via een andere weg naar binnen.

Binnen de burcht zijn er nog andere delen die onderdeel zijn van ons ticket, zoals de St. George kathedraal en het Gouden Laantje. Die laatste vind je op elke website van Praag als een must see. Wie zijn wij om daar tegenin te gaan, dus wurmden we ons weer door de hordes toeristen die achter stokken met vlaggetjes, sjaaltjes of knuffeltjes heen lopen door. Wat volgde was dan toch wel een anticlimax. Ja, schattige kleine huisjes, en ongetwijfeld veel historie, maar onder de indruk raken we niet. Inmiddels zijn we al weer 3 uur onderweg en doen de voeten pijn en zijn de magen leeg. We trekken ons terug in de paleistuinen voor een picknick en de steeds nadrukkelijker aanwezige regen overtuigt ons ervan dat het een goed moment is er een eind aan te breien. Chef OV (Joas) brengt ons weer voortvarend terug. Bovendien vinden we een supermarkt waar we wel naar binnen durven voor boodschappen, genaamd Albert en met Perla als huismerk-koffie dus dan weet je het wel. Een uitdaging is het wel, zodanig boodschappen doen dat je ook over drie dagen weer zo weinig mogelijk overhoudt. De jongens moeten dus doordrinken op de Fanta, die ze niet kleiner hadden dan in een 2 liter fles, en in het ergste geval moeten er een pot jam en chocoladepasta mee de volgende trein in. 

DInner-time

Na in het appartement even lekker uitgerust te hebben (hoera voor Netflix) sluiten we de dag af met een hapje eten in een restaurant in de straat. Hoewel de reviews op Google goed waren is niemand echt onder de indruk. De gnocchi van Joas en de kip van Matthijs te droog en de risotto van Eelke te zout. Ik heb als enige een typisch Tsjechisch gerecht gekozen en laat dat nou net heel erg lekker zijn. Ha, dat zal ze leren die mannen, om niet lokaal te eten. Bij het afrekenen wordt door de serveerster aangegeven dat "service not included is" bij de prijs. Ik begrijp de hint en doe een poging tot een fooi. Maar ik ben moe en het is warm en ik heb de wisselkoers nog niet lekker in m'n systeem. Als als ik het restaurant uitloop realiseer ik me dat mijn fooienpoging omgerekend zo'n 80 eurocent was. Geen wonder dat de serveerster me een wat zuur lachje schonk. Ik schaam me rot en realiseer me dat ik zojuist elke toerist weer even in een kwaad daglicht heb gezet. En neem me ook voor: dit restaurant lopen we dus voortaan 20 meter omheen.

"Thuis" breien we vroeg een eind aan de dag. Morgen weer met frisse moed door.