Dag 2: Expect the unexpected

Maandagochtend in Linz. Het station is functioneel en modern, maar weinig sfeervol. We hebben 4 uur overstaptijd. Te kort om echt iets om de stad te doen en dus hangen we wat rond. We arriveren middenin een hittegolf, en het is al flink warm in Linz, waar de dag net begint. Op enkele minuten lopen van het station ploffen we neer in de Volksgarten. De kleintjes gaan daar de speeltuin in en de waterspeelplek, de groten op zoek naar lucifers om de ogen open te houden.

Ook brengen we een bezoek aan het cafeetje waar we anderhalf jaar geleden ook zaten, en waar Hannah toen voor het eerst stukjes ging lopen. Rond de lunch vertrekt de trein naar Praag, een rit van zo'n 3,5 uur. Althans, dat denken we. Toen ik gisteren bij de laatste family-meeting nog zalvend zei "laten we er vanuit gaan dat niet alles gaat zoals gepland, dan hoeven we daar niet van te schrikken", had ik niet per se bedacht dat dat al op de tweede treinrit zo zou zijn. Want bij onze vertrekkende trein staat ineens "bus". Uiterlijk probeer ik rustig te blijven, inwendig voel ik lichte paniek. Ik zie in gedachten een kneiterwarme opgepropte ellenlange busrit voor me waarmee de reis twee keer zo lang duurt als gepland. Dus snel op zoek naar info. De eerste ÖBB-medewerker, die de cursus klantvriendelijkheid gemist heeft, schuift me een onbegrijpelijke dienstregeling onder ogen die lijkt te bevestigen dat we pas 's avonds laat in Praag aan zullen komen. Maar Engels spreekt ze niet. Ik stel vragen, krijg geen antwoord. Uit een uiteindelijk schouderophalen en een schuin knikje over haar schouder denk ik te interpreteren dat ik naar een collega moet, dus vlucht ik daar naartoe. Gelukkig, niet alleen spreekt die Engels, ze lijkt ook nog bereidwillig te helpen ook. Een persoonlijke dienstregeling wordt geprint die laat zien dat we maar een uur per bus hoeven en daarna de trein op kunnen. Aankomsttijd in Praag nagenoeg hetzelfde. Wel is de overstaptijd tussen bus en trein maar 4 minuten, en staat er geen perronnummer bij. En als we de trein missen moeten we weer twee uur wachten. Niet onze hobby. Dat wordt spannend.

Een meevaller dient zich aan. Buiten rijdt geen gammele bus, maar een be-airco-de touringcar voor. Omdat we redelijk als eerste instappen weten we zelfs de enige twee vis-à-vis opstellingen te bemachtigen en brengen we het uur door met lunchen en spelletjes spelen. De spelletjes krijgen een extra dimensie omdat we zo vaak door Oostenrijkse tunnels-door-heuvels rijden (en het dus donker is) dat we dan maar lukraak wat kaarten neerleggen en maar hopen dat we ons aan de regels houden. We komen dan ook nog eens eerder aan dan gepland bij het station, dat stiekem al over de Tsjechische grens is. We komen in de buurt! Dat er geen perron genoemd werd blijkt te komen doordat we op een absoluut gehucht van een station staan met maar 1 perron. Des te blijer zijn we dat we de trein halen en daar geen twee uur hoeven doorbrengen. Dat gehucht doet vrezen dat het materieel dan wellicht ook niet veel soeps is, maar ook dat valt mee. We hebben een aparte zespersoons coupé met opnieuw airco.

Het uitzicht vanuit de trein geeft hier in het begin juist weer grotendeels vlakte. Ook de wat meer oostblok-bouw (rozige en gelige flatjes) doet zijn intrede; we zijn duidelijk in een ander land. Ik doorkruis nog even de trein met Hannah, op zoek naar het boordrestaurant dat volgens de informatie aanwezig zou moeten zijn. Leuk ook om even "aapjes te kijken". Opvallend is dat een groot deel van de wagons gevuld zijn met deze zespersoons coupés. Dat geeft een stuk privacy waardoor mensen zich vrijer voelen. Ik zie mensen languit slapen over drie stoelen. Studentikoze jongeren draaien luide muziek in hun coupé, met duidelijk al wat bier achter de kiezen. We worden nog even enthousiast begroet door een clubje scout-kids. Helaas blijkt na onze grondige inspectie het boordrestaurant een mevrouw met een karretje met koffie en snacks te zijn. Het kan niet altijd alleen maar meezitten. Na 2,5 comfortabele uren komen we aan op station Praag.

Vanaf het station lopen we naar het appartement. Dat is een half uur met alle bagage bij 32 graden, dus we buffelen. Maar we genieten ook van de prachtige architectuur die we zien.

Al in de juist straat aangekomen trakteren we onszelf op een ijsje. We made it, we zijn moe, maar het is klaar! Maar dan struikelen we op de finish. We vinden het juiste nummer niet, de juiste gevel niet. En ineens zie ik in het bericht dat ik pas deze middag ontving een document met incheck-instructies.... Met daarin in een klein hoekje een ander adres. Op weer een half uur afstand. De meisjes jengelen, we zijn allemaal moe. Mijn brein schakelt uit, even strand ik. Gelukkig doet Joas zijn razendsnelle online truukjes en tovert een OV-programma uit zijn mouw. We rapen de spullen én onszelf bij elkaar en slepen ons weer verder. Toch nog een uur later dan gepland zijn we er dan wél echt. Zes koppen, drie rugzakken, een koffer en een buggy. Iets meer dan 24 uur nadat we de voordeur dichttrokken in Ede openen we de voordeur in Praag.