Dag 11: Hallo Wenen

De paspoortcontroles zijn deze nacht extra niet-lief. Werd op de heenreis nog een nachtlampje aangedaan en bijgeschenen met zaklampen, deze nacht meppen beide ploegen vol de grote lamp aan. Ook goeiemorgen.

Bij vroeg daglicht check ik mijn mail en lees ineens een gek mailtje. "Vanwege grote vertraging reist de trein verder zonder rijtuig X,Y en Z. Meldt u bij de treinbemanning." Ok, wij liggen in 1 van de genoemde rijtuigen. En nu? Ik besluit heel even af te wachten. Om 06.00 wordt er op de deur gebonst door de steward. Hij schuift ons zijn telefoon met Google Translate onder de neus. We worden de trein uitgezet op Budapest Keleti. We zouden dan de overstap van 06.40 naar Wenen moeten kunnen halen. Succes en de groeten. In alle vroegte lichten we alle kinderen uit bed en pakken de spullen in. We staan klaar bij de deur en dan... stopt de trein alsnog vlak voor Budapest en staat 10 minuten stil. Als we uiteindelijk het station binnenrijden en een poging doen de overstap te halen horen we al de fluit en zien de beoogde trein wegrijden. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat we hier allemaal flexibel genoeg voor zijn deze ochtend. Het is dat we geen tijd hebben gehad voor de check-in, anders waren meerderen van ons toch best een beetje oranje geweest denk ik.

Ok, plan B. (Nou ja, C eigenlijk want we hadden nog in de Dacia moeten zitten). Een volgende trein vertrekt een uur later, zo zien we op de borden. En er is een Starbucks net buiten het station, dus het komt best wel weer goed. Wij kunnen nog even het station bewonderen, dit keer wat beter, met een kop koffie in de handen. Dat drankje kostte overigens maar de helft van de Nederlandse versie dus misschien moet ik emigratie gaan overwegen. Sarah is, hoe slaperig ook, daarnaast toch wel tevreden dat ze nóg een land kan opschrijven waar ze geweest is.

Als we terug het station in gaan zien we de nieuwe trein al staan. En ook de massa van mensen en bagage die allemaal de Dacia uitgezet zijn en die allemaal daar een plekje willen vinden. Opnieuw zijn we bang uren te moeten staan. Maar in een vlaag van scherpte slinger ik vliegensvlug de ÖBB-app aan en maak ter plekke 5 zitplaats-reserveringen voor de trein waar we ter plekke inklimmen. Dat lukt! Wij kunnen in ieder geval zitten. Onze stoelen zijn bovendien in de family coupe, waardoor de meisjes zelfs een plekje vinden bij de tv met wat andere kinderen. En dan is er nog een meevaller: ik vind plek in het boordrestaurant! Even later zit ik met een sjiek kopje cappuccino voor me, en een ontbijtje van yoghurt en cruesli. Een beetje kinderlijke vreugde voel ik wel op dit moment. Het stressen bij het opstaan was niet tof, maar deze extraatjes van het reizen per trein hebben we dan toch maar weer binnen.

We rijden tegen 10.30 Wien Hbf binnen. We hebben nog enige tijd te overbruggen voor we ons appartement in kunnen, dus slaan we onze bagage op in een kluis op het station. Dat heeft nog wat voeten in de aarde want alle kluizen zijn vol en dus is er kunst en vliegwerk en al Eelke's gewicht voor nodig om een kluis kleiner te gebruiken en die ook dicht te krijgen. Eerste stop: Prater! Prater is een permanent amusementspark dat het midden houdt tussen een pretpark en een kermis. Je betaalt per attractie en dus wordt het al snel stervensduur. De kinderen mogen dus elk drie dingen kiezen, maar het park is zo groot dat dat wel heeeeel moeilijk is.

(Nee, deze foto staat niet op de kop. Rechtsbovenin hangen de jongens.)

We hebben een afspraak met iemand om de sleutel voor het appartement te krijgen. Het is even haasten, in combinatie met de weg vinden in het OV in een nieuwe stad, maar dan stappen we om half 4 het nieuwe appartement binnen. Prominent in de woonkamer staat een dubbel stapelbed met een vaste strap. Dat kan de meiden wel bekoren. Er is wifi; ook de jongens zijn tevreden.

Een zenuwachtig moment hadden Eelke en ik vandaag nog even toen bleek dat we de creditcard geblokkeerd hadden door te vaak een foute pincode in te voeren (zo vaak gebruiken we dat ding niet) én onze Triodos-pas niet overal geaccepteerd werd. Op vakantie zonder toegang tot geld wordt best lastig. Gelukkig kan ik nu inloggen en bellen. Via diverse systeemcontroles waar de bank ons vriendelijk mee helpt wordt de boel gedeblokkeerd en de pincode achterhaald. Daarmee koop ik gelijk online kaartjes voor Schloss Schönbrunn, want daar gaan we morgen naar toe!

De vermoeidheid wint het nu echt, ik ben duizelig en ik heb hoofdpijn. Met paracetamol achter de kiezen kruip ik in bed. Terwijl de heren nog rondlopen en een spelletje doen val ik meteen in slaap. Het zal wel nodig zijn.