Dag 13: Wenen stadscentrum

We zijn allemaal wat op tijd wakker en ontbijten rustig. We maken ons klaar voor de laatste dag in Wenen. Dan krijg ik ineens een telefoontje van mijn oudste zus. Zijn we nog in Wenen? Ja, dat zijn we. Zullen ze even koffie komen drinken? Ze blijken op doorreis naar hun eigen vakantieadres, komen langs de stad en willen een pauze houden. Ok, dat is heel leuk én ook even schakelen. Hier in het appartement kunnen we ze niet ontvangen, we hebben niet eens genoeg stoelen voor onszelf. Dus zoek ik op Maps op wat eigenlijk onze bestemming is deze ochtend, het Museum der Illusionen, en zoek een café daar dicht bij in de buurt. Nietsvermoedend klik ik op het naastgelegen Café Central. Om dan te ontdekken dat dit één van de oudste en mooiste koffiehuizen in Wenen is. Café Central dateert al uit 1867 en speelde een belangrijke rol in de koffiehuis-cultuur van de Weense elite. Tot de vaste gasten behoorden onder anderen Sigmund Freud, Leon Trotski en Alfred Adler. Ja, dat moet het dus worden. Als we aankomen blijkt dat we niet de enigen zijn die dit een goed idee vinden, er staat zelfs een wachtrij buiten. Wij sluiten vast aan, en na een poosje komen zus, zwager en hun jongens aangelopen. Wie had dat nou gedacht! Gelukkig duurt het wachten niet al te lang en de bediening weet zelfs ons alle 10 een plek bij elkaar te geven. Het koffiehuis is werkelijk prachtig, de bediening in giletjes en alles even netjes. We voelen ons een beetje beschaamd in onze reiskleding, maar ja, iets anders hebben we nou eenmaal niet. Aan de uiterst vriendelijke bediening merken we echter niets; de ober speelt spelletjes met Hannahs knuffel, maakt grapjes over de hoed van mijn neef en vervangt kosteloos het drinken van Sarah dat ik nota bene zelf verkeerd had besteld. De taartjes zijn goddelijk en de koffie is geweldig. Het is een feestje om daar te zijn en dan ook nog met dit leuke gezelschap. Zo blijkt maar; de dingen die we het meest zullen onthouden zijn soms de dingen die niet in het draaiboek staan.

Nadat we weer afscheid hebben genomen improviseren we wat. Joas en ik hebben om 14.00 een rondleiding bij de Wiener Staatsoper, dus we trekken het bezichtigen van het centrum naar voren. We lopen door de duurste winkelstraat van Wenen; als we de bocht om gaan en een eerste zicht op het Hofburgpaleis krijgen kan ik een kreet van verbazing niet onderdrukken. Wat is dit opnieuw prachtig! Ik weet niet waar ik moet beginnen met kijken. Daarna leidt de weg ons weer terug de winkelstraat in. We wijzen Sarah op een armband van €30.000 en een horloge van €60.000, waarop ze, niet onder de indruk, droog reageert "mag ik die hebben?"

Iets verderop komen we bij de St. Stephanskirche. We besluiten collectief dat deze de kathedraal in Praag verslaat, zowel aan de buiten- als binnenkant. Het is aan alle kanten ontzagwekkend, en het beste dat je kunt doen is er gewoon een poosje naar staren. Als we ook binnen hebben rondgekeken keren we weer om. Bankjes kunnen we niet echt vinden, dus kiezen we een stoepje in een steegje om even snel een broodje te eten. We worden gepasseerd door een wat nuffige vrouw, die blijkbaar daarna meteen de beveiliging heeft gebeld want niet lang daarna komt er een bewaker. We worden weggestuurd omdat we blijkbaar op prive-terrein zitten. Ok, ok, Karen, we gaan al. Daarna splitsen we op. Joas en ik gaan met Hannah, die al een poos in de drager slaapt, richting de Staatsoper. De anderen gaan naar het Museum der Illusionen. De route naar de Staatsoper geeft nog extra bonus: we lopen nog wat uitgebreider langs het Hofburgpaleis én kunnen zelfs een (hoewel veraf) blik werpen op de stallen van de Spaanse Rijschool. Een bezoek hieraan stond hoog op mijn lijstje maar precies in juli bleken er geen voorstellingen te zijn. Dat ik dus toch even de Lippizaner paarden heb gezien maakt me blij.

De Wiener Staatsoper, waarvan de bouw startte in 1861, wordt gezien als het belangrijkste operagebouw ter wereld, en ik kijk er naar uit dit van binnen te zien. De rondleiding valt qua informatie een beetje tegen. We horen geneuzel over vierkante meters en prijscategorieën van kaartjes, wat we niet zo boeiend vinden. Toch pikken we ook leuke wetenswaardigheden op. Zo is de kroonluchter in de grote zaal 12 ton zwaar. Verder kijken we vooral in de diverse ruimtes onze ogen uit, ook hier is de ene kamer nog weer mooier dan de andere.

Eenmaal buiten zit ik even op een stoepje. Even overpeinzen. Van het Hofburgpaleis tot de Domkerk, van de staatsopera tot de überhaupt prachtige gevels van de "gewone" panden; het duizelt me, het is bijna teveel om nog echt op te kunnen pikken. Riep ik een week geleden nog dat Praag toch echt de mooiste stad moest zijn, inmiddels twijfel ik.

Dat is ook het moment voor een intermezzo, zo één in het kader van "dingen die ik niet had bedacht toen ik deze reis plande". Het intermezzo betreft Joas, die enkele weken voor vertrek ineens vroeg "als we in Wenen zijn, mag ik dan iemand ontmoeten?" En zo loopt er op deze middag een tiener op ons af die eveneens 15 is, en met wie Joas al langere tijd samen blijkt te gamen. Met de nodige voorzorgsmaatregelen erin gedramt (alleen op publieke plaatsen blijven, gelijk afhaken als de plannen anders worden dan van tevoren afgesproken en meteen bellen als je ergens over twijfelt) zie ik ze samen weglopen. Ze gaan samen naar Prater en een hapje eten. Oh, how they grow up.

Ik loop terug naar de anderen, die inmiddels terug zijn uit het museum. Eelke zoekt even een time out op en ik neem de kids mee voor een ijsje. We eindigen bij een sjieke chocolaterie, op een terrasje. Na de drukte bij de bezienswaardigheden zitten we hier ontspannen in de luwte en kunnen we weer even bijkomen. Terwijl we genieten van ons ijs worden we voortdurend getrakteerd op langsrijdende fiakers, waar je in dit deel van Wenen over struikelt. Sarah: "dit is echt leuk, gewoon de hele tijd naar paarden kijken!". Ik kom er bovendien achter dat de fiakers hier duurder zijn dan die bij Schönbronn gisteren en als echte Hollander voel ik me nu extra tevreden.

Terug in het appartement bereiden we een hapje eten en dan is het inpakken geblazen. De jongens nemen de meisjes even mee naar de speeltuin zodat wij de handen vrij hebben. We smeren al ons ontbijt en de lunch voor de volgende dag. Morgen is het vroeg opstaan geblazen. We hebben een lange reisdag voor de boeg, want morgenavond slapen we in Venetië!