Dag 14: La bella Italia

Om 07.00 zijn we in de benen en daar vinden we wel wat van. Ik heb niet zo goed geslapen; nu we zo'n vroege trein hebben merk ik dat ik het een beetje spannend vind of we het wel gaan halen. Natuurlijk blijkt dat onnodig. Iets voor half negen rijdt onze trein weg richting Innsbruck. Hier zijn we iets langer dan 4 uur zoet mee. Na een korte overstap volgt dan nog een treinreis van een kleine 5 uur naar Venetië. Het is met stip onze langste overdag-reis. Ik heb dan ook driehonderd keer gecontroleerd of we zitplaats-reserveringen hebben, en volgens mijn informatie zou dát in ieder geval goed moeten gaan. Moeten we onszelf nog wel even bezig houden in de trein gedurende deze 9 uur. Dat is op z'n minst de helft van de uitdaging. We hebben spelletjes mee en hebben genoeg gedownload om Netflix uit te kunnen spelen.

In de eerste treinreis is er nog spanningh ende avontuer als een paar stations na vertrek ineens potige politie-agenten onze coupé binnen denderen. Iets verderop wordt een onverzorgde man die een duidelijke geur achterlaat uit z'n stoel getrokken en de trein uit gesleept. Niet lang daarna krijgt iedereen in de coupé een tegoedbon voor de treinrestauratie als verontschuldiging voor het ongemak (en de stank). Ik beschouw dat als een legitieme reden om apfelstrudel te bestellen, want die had ik nou eenmaal nog niet op in Wenen.

Op Innsbruck stappen we rond 12.44 uit. We hebben een half uur tijd. Er is een soort expositie in een soort halletje dat aan weerszijden helemaal afgesloten is. Een mooie plek om de meisjes even letterlijk rond te laten rennen. Na een wc-stop en water bijvullen halen we de overstap op de tweede trein. We hebben daar weer een vis-à-vis zitje, wat het toch echt gezelliger maakt. We hebben nog een kleine 5 uur voor de boeg.

Wat moet je verder schrijven over 9 uur treinen? Als ik eerlijk ben valt het ons allemaal mee. We kunnen wat heen en weer lopen, er is een wc (ok, ok, wel alleen bruikbaar met wegwerphoesjes) en restauratie. We spelen wat spelletjes, lezen boeken en natuurlijk worden er ook wat vaker schermpjes gepakt dan ideaal is.  Maar deze treinwereld, met deze afstanden is toch ook wel bijzonder. Eenmaal in de trein hoef je je nergens meer druk over te maken. Het maakt niet uit wat je doet, die trein gaat er niet harder of langzamer van. Kom je te laat, dan kom je te laat, je hebt je er maar aan over te geven. Het is geen Nederlands treinritje waar je alert blijft of op de klok blijft kijken, omdat je er alweer bijna bent tegen de tijd dat je lekker zit. Nee, je kunt doelloos uit het raam staren en de tijd voorbij laten gaan. En met het uitzicht waar we met name het laatste deel van Oostenrijk en het eerste deel van Italië op getrakteerd worden is dat een heerlijke bezigheid. Bergen, soms zelfs met een glimp van eeuwige sneeuw, mooie bruggen, kleine dorpjes en boomgaarden tussen de heuvels. Kasteeltjes en kapelletjes her en der in het landschap.  Ik lees stukjes uit mijn boek en als ik dan toch tussendoor even opkijk word ik steeds opnieuw verrast door de mooi natuur die we zien. Het is een heerlijk tegenwicht voor de stadse pracht en praal waar we uitkomen. Joas zegt ergens tijdens deze rit tegen me "nu we weten hoe relaxed dit eigenlijk is kun je toch eigenlijk niet meer terug naar lange afstanden met een auto?". En misschien heeft hij wel gelijk, de tijd zal het leren.

Als we dan nog een uur te gaan hebben is dat hoe het voelt, dat we er "al" bijna zijn. Gek genoeg voelde het juist alsof de tijd best snel ging. We zijn tegen die tijd Verona voorbij, en de bergachtige natuur wordt ingewisseld voor wat plattere gebieden en ook wat vaker wat industriële stukjes. Het is tijd om weer alles in te pakken en ons klaar te maken voor het uitstappen in weer een nieuwe wereld. We zijn in Italië!

Om half zeven, bijna 11 uur nadat we vanochtend vertrokken, worden we door Ivo opgewacht bij Casa Clara in Venetië Mestre. We zijn moe en hongerig. We hopen snel de sleutels aan te pakken en pizza te gaan halen. We hebben daarbij niet gerekend op de Italiaanse gastvrijheid. We worden breedsprakig binnengehaald. Twee mappen vol met informatie worden doorgenomen. Hun lievelingsrestaurants, alle vormen van openbaar vervoer, waar we wat kunnen kopen: mijn draaiboek is er niets bij. Koud water en sinaasappelsap worden ingeschonken en een fles eigen gestookte prosecco aangeboden. Op de landkaart in de gang moeten we een pinnetje prikken bij waar we als gasten vandaag komen. Het is meteen duidelijk waarom dit verblijf zo hoog staat aangeschreven op de verhuursites. Toch zijn we blij als we het huis voor onszelf hebben. We hebben hier duidelijk meer ruimte. Twee aparte slaapkamers met ieder drie bedden, een woonkeuken en zelfs twee badkamers. Hannah blijkt bijzonder blij; er is een kinderwastafel! Als ik even later ga kijken wat ze bedoelt kost het me de nodige moeite haar te overtuigen van de functie van een bidet.

Op iedere nieuwe slaapplek is het weer even zoeken wie waar slaapt, en dan met name de uitvalbescherming voor de meisjes. Ook Sarah rolt namelijk nog regelmatig uit bed. In vorige appartementen waren er oplossingen van bedden die al tegen een wand aan stonden, of waarbij we samen sliepen en zelf de uitvalbescherming waren. In dit appartement staat een 1-persoonsbed tegen een wand. Die is voor Sarah, maar dan de andere kant nog. Ook staat er een 2-persoonsbed, voor ons en Hannah, maar ook die heeft dus nog aan 1 kant afdichting nodig. Eelke overtreft zichzelf door uit de kamer van de jongens een overgebleven eenpersoons matras te halen, dat op zijn zijkant tegen Sarah's bed te zetten en het tweepersoonsbed daar weer tegenaan te schuiven. Je moet het maar bedenken.

Op een paar minuten lopen halen we onze eerste Italiaanse pizza's, en dat is toch wel echt verwennerij. Na het nodige installeren, muggenspray spuiten en boodschapjes doen (hoera, een Lidl!) breien we moe een eind aan deze dag.