Dag 15: Venezia deel 1

In Venetië is het heet. Maar echt. De hoge luchtvochtigheid maakt daarbij dat niet al te lang na vertrek uit het appartement iedereen zweet op onmogelijke plekken. Het kost bovendien behoorlijk wat energie. We weten de bus te nemen naar Venetië, waar ik hyperventilerend 5x €35,- aftik voor twee dagen onbeperkt OV. Helaas weet zelfs chef OV zich even geen raad met het systeem van de vaporettes (waterbussen). Ik had om half twaalf een reservering op naburig eiland Murano voor een glasblaas-demonstratie, maar het lijkt krap te worden om dat te halen. Kan ik niet zo goed tegen. Even probeer ik de boel op te jutten om sneller te gaan en ondertussen probeer ik met Joas uit te zoeken waar we in vredesnaam heen moeten. Iedereen sjaggie; hier is het echt te warm voor. Ik trek aan de noodrem: dit lukt niet. Jammer van de kaartjes voor het glasblazen, maar ze waren gelukkig toch niet erg duur. Het lukt me om nog een keer te reserveren, maar dan voor 13.00. Dat zou moeten lukken toch? Het is uiteindelijk half 12 als we in de eerste waterbus zitten. Dat zou een leuke ervaring moeten zijn, openbaar vervoer op het water, hoe cool is dat? Maar de krengen maken vooral herrie en zijn vol, overvol. Het is minder romantisch dan een mens zou denken. We stappen ergens uit, volgens Maps is het vanaf daar een kwartier lopen naar de glasblaasfabriek. Maps denkt blijkbaar dat we net als Jezus over water kunnen lopen, want: de weg leidt dwars door het water. Inmiddels heeft chef OV wel een app gevonden voor de vaporettes, en die vertelt ons dat we toch echt nóg een waterbus nodig hebben. Niemand heeft zin. We vinden een terrasje met ijs, dat klinkt als een beter plan. Voor het eerst deze vakantie is onze standaard meegenomen watervoorraad van 3,5 liter er binnen twee uur doorheen. Gelukkig kunnen we in de wc van de gelaterio weer bijvullen. Dan toch maar naar de tweede Vaporette. Hier is plek, wat frisse lucht, en ineens snappen we de charme wat beter.

Op Murano zakken we definitief door de ondergrens van toeristje spelen als we voor teveel geld een Chinees ventilatortje op een accu kopen. Het zorgt er echter voor dat de meisjes het iets beter volhouden; een mens moet wat. We vinden de weg naar de glasblaasfabriek. Murano staat immers wereldwijd bekend om zijn glasblaaswerk, dus dat willen we meemaken. In 1291 werden alle glasblazers uit Venetië gedwongen om naar Murano te verhuizen vanwege het brandgevaar. Zij leefden eigenlijk als gevangenen op het eiland en mochten ook niemand vertellen over de kunst van het glasblazen.

Natuurlijk het in de werkplaats nog weer veel warmer - het glas wordt tot een graad of 800 gestookt om te kunnen bewerken, zo wordt ons verteld. De watervoorraad is meteen opnieuw op. We zien een mooie demonstratie van het blazen van een vaas en een paardje. Het duurde wel veel korter dan wel dachten, wat de moeite van de hele ochtend wel een beetje discutabel maakt. Wel mag ik van mezelf mooie oorbellen kopen en Sarah zoekt een verjaardagscadeautje uit in de bijbehorende winkel.

Toch genieten we wat van de Italiaanse straatjes en geveltjes. En hoera! - vinden weer een watertappunt om weer bij te vullen. We nemen weer een vaporette terug naar Venetië. Ik heb heel erg behoefte om toch nog heel even het Venetië-gevoel op te doen en we wandelen door typische straatjes en over kleine bruggetjes naar ons tweede ijsje van vandaag. Dat is bonus; mijn tiramisu-ijs is heerlijk en bevat, zo wordt me nog even duidelijk gemaakt, ook echt alcohol. Joas kiest de exotische smaak sesamzaad-vijgen en ook de rest geniet.

Daarna maak ik de laatste, en zo blijkt slechtste, beslissing van die dag. Inmiddels zijn we nog maar 4 minuten lopen van de Rialto-brug, zullen we die niet nog even bekijken en dan vanaf daar de vaporette nemen naar het treinstation? Julia Roberts zou zeggen: big mistake, huge. Want jazeker; het uitzicht vanaf de brug is heerlijk en meer Venetië wordt het niet. Maar de kinderen zitten er al doorheen en die brug zal ze gestolen worden. Nog veel erger, de vaporettehalte stikt van de mensen en we moeten twee vaporettes die vol zijn voorbij laten gaan (2x 12 minuten in de hitte wachten) voor we als sardientjes op de boot gepropt worden. Ik heb die ochtend sandalen in plaats van wandelschoenen aangetrokken omdat we niet superveel zouden lopen/staan. Ook dat heb ik onderschat en my feet are killing me. Voor het eerst in twee weken zijn we allemaal klaar ermee en met elkaar. Dat dat nu pas is, is natuurlijk op zich een prima score voor zo'n intensieve reis. Het betekent wel dat we even moeten hergroeperen en het plannen voor morgen; dit redden we niet nog een dag.

Het appartement, gekoeld door airco en gesloten luiken, was nog nooit zo heerlijk. De koude douches ook niet. We zoeken een restaurantje op in de buurt om op te gaan voor echte Italiaanse pasta. Bring it on! De airco staat op standje koud, wat heerlijk is tot je weer die eerste stap buiten moeten zetten. Het eten is goed en we genieten van even rustig bijkomen. 's Avonds moeten we al eerder dan gepland een wasserette-stop maken. In principe doen we twee dagen met een set kleren maar dat is met deze zweetproductie niet vol te houden. Dat betekent allemaal douchen, in onderbroek op de bank en 1 iemand alle kleren wegbrengen. De wasserette zit gelukkig om de hoek en omdat we voor een groot deel sneldrogende reiskleding mee hebben zal er morgenochtend weer iets droogs en schoons zijn om aan te trekken.

We gaan zonder plannen voor morgen slapen. Eerst uitslapen, dan zien we wel. En dat is natuurlijk eigenlijk ook gewoon een plan.