Dag 1: Jetzt geht es los!

Zondag 20.08 uur. Nog 1 keer achterom kijken op het perron. Vooral om ervoor te zorgen dat die nachtmerrie over een kind ergens achterlaten niet gelijk op dag één realiteit wordt. 6 koppen, 3 rugtassen, 1 koffer en 1 buggy; dat herhalen we steeds. Dan zijn we compleet. We halen eens diep adem. De opwinding die ik voel is voor 50% een "yes, het is zover!". De andere 50% is een verstopte "oh heden waar zijn we aan begonnen". Maar de fluit klinkt, de deuren gaan dicht: het is zover. We zijn onderweg. Onze slaapcoupé blijkt al een bewoner te hebben. Die niet onverdeeld enthousiast is als er nog eens zes man zich bij probeert te proppen. Kunnen we hem niet echt kwalijk nemen. De coupé is veel te klein voor iedereen om zich te bewegen. Iedereen zit dus vast op z'n eigen "bed" (aka martelplank) terwijl Eelke en ik iedereen settelen. We weten van onze reis vorig jaar dat niemand vroeg zal slapen. We kunnen dat romantisch wijten aan het ritmische  gehobbel van de trein over de rails, alle onbekende geluiden en de opwinding van het avontuur. In de praktijk zijn de krappe, harde bedden en de slappe kussentjes een belangrijke oorzaak. Ik heb extra mazzel, want Hannah slaapt bij mij in een toch al smal bed. Een poos later hoor ik de rustige ademhaling van mijn gezin (+ een vreemde). Ik moet denken aan het spookuur van Roald Dahl, dat uur waarop iedereen slaapt en alles stil is. Maar ik realiseer me dat dit voor een rijdende trein niet opgaat. Ze stopt soms, voor een station? Een wissel? Stemmen verder weg of soms wat dichterbij. Voetstappen in de gang en soms een klap op ijzer in de verte alsof er iets aan het materieel gedaan wordt. Nee, deze trein is eerder een city that never sleeps. En geheel in die stijl besef ik: verder dan een beetje dommelen met ga ik niet komen deze nacht. 

Hannah, die pas om 22.00 sliep, is om 06.00 klaarwakker. Fluisterend lees ik Jip en Janneke voor. De rest wordt wakker door de wekker van onze reisgenoot die zijn standaard maandagochtend-wekker is vergeten uit te zetten. Het is 06.30. Na nog wat rustig kletsen beginnen we maar met alles inpakken en de slaapbanken weer verbouwen tot zitbanken. We zijn precies op tijd klaar als de steward (hoe heet dat eigenlijk op een trein) aan de deur staat. Hij komt wat ontbijtjes en, héél belangrijk, (niet te hachelen) koffie brengen. Vorig jaar zomer las ik "Reis rond de wereld in 80 treinen", het boek dat mede de inspiratie was voor deze reis. De auteur noemde daar mensen die niet gewend zijn aan een nachttrein "nachttreinnovice". Ze zijn herkenbaar aan duffe ogen met diepe wallen, en ik denk dat die beschrijving voor mij redelijk accuraat is. Ik put troost uit het feit dat die auteur inmiddels slaapt als een roos in nachttreinen, maar vraag me wel af hoeveel nachttreinen je nodig hebt om dat punt te bereiken. Na deze hebben we er nog drie te gaan, dus wie weet.  We verzamelen alle spullen en komen rond 07.45 aan in Linz, Oostenrijk.