Dag 7: Aankomst in Cluj

Ik word vroeg wakker van de opkomende zon. Ik schuif met mijn tenen het gordijn een stukje open. Al liggend kan ik genieten van de aan mij voorbij trekkende taferelen. We rijden door een heuvelachtig gebied dus er is genoeg te zien. Dan is het tijd voor de lakmoesproef van de thermoskan, die we gekocht hebben op enerzijds het lichte gewicht maar ook op 12 uur warmhouden vanwege de nachttreinen. En gelukkig, hoewel niet heet te noemen, is de koffie prima drinkbaar. Met mijn koffie zit ik midden in de coupé op de grond, al schommelend en naar buiten kijken, terwijl de rest nog slaapt. Vrediger wakker worden kan niet.

Mijn vader waarschuwde al "het is niet de vraag of jullie vertraging gaan hebben maar hoeveel. Het blijft wel Roemenië." Hij had gelijk, als ik de passerende stations check met de tijden dat we ze hadden moeten passeren constateer ik dat we inmiddels 40 minuten achterlopen. Het voordeel is dat iedereen rustig wakker kan worden. We eten onze broodjes en beginnen aan de watervoorraad, aangezien het alweer snel warm wordt. Hannah, die net zoveel last van mij had vannacht als ik van haar, besluit stug door te slapen. Het is 09.00 Nederlandse tijd als ze eens wakker wordt. Roemeense tijd is het dan al 10.00.

Het is verbazingwekkend hoeveel bende je kan maken in een slaapcoupé van 2 bij 2 meter tijdens een verblijf van 16 uur. Dus we hebben best wel even tijd nodig om te reorganiseren en alles te vinden. Even komt er wat verwarring als Diederik komt vertellen "dat we zeker nog wel anderhalf uur onderweg zijn", iets dat niet klopt met mijn berekening. We rijden op dat moment in de middle of nowhere zonder enige vorm van verbinding dus kunnen ook niets anders dan even afwachten. De trein-wc's zijn inmiddels een hygiënische ramp en het reispotje blijkt ineens een uitvinding voor alle aanwezige meisjes. Gelukkig klopte mijn eerdere conclusie qua vertraging, en zien we snel de buitenwijken van Cluj. 24 uur nadat we de voordeur in Praag dichtdeden stappen we in Cluj uit op het station. Het is 11.45 lokale tijd, met maar een uurtje vertraging. Dat valt voor Roemeense begrippen best mee. We hoeven de Dacia niet lang te missen, over drie nachten zien we haar weer.

Op het perron staat opa Roemenië op ons te wachten! Wat fijn om hem te zien! Eerst koffie scoren, daarna op pad. De AirB&B-eigenaar is daarna welwillend flexibel door ons alvast onze bagage af te laten zetten ondanks dat ze nog niet klaar zijn met schoonmaken. Daarna vertrekken we voor de lunch naar restaurant Panoramic. Zoals de naam doet vermoeden ligt dit hogerop en zo eten we hongerig onze buik vol met een prachtig uitzicht over Cluj. Aan het eind van de maaltijd gaat het onweren en keihard regenen. Wat is het heerlijk dat opa het vervoer regelt en we ons gewoon gedachteloos naar huis kunnen laten brengen. 

Het huis waar we zijn lijkt een huis dat gewoon bewoond is, maar dat dan weer wel voor de verhuur grotendeels is leeggehaald of zo. We vinden overal lege (kleding)kasten, maar daarnaast ook kasten met spullen, restjes etenswaren in de voorraadkast en medicijnen in de koelkast. Er is zoveel ruimte en plekjes dat we proberen strenge afspraken te maken over waar we wel en niet onze spullen neerleggen, want als we ergens iets gaan kwijtraken dan gaat het hier zijn. Het huis is als familiehuis dan wel een walhalla voor de twee meisjes. Er zijn twee rasechte kinderkamers, vol met allerlei speelgoed. Ze zijn letterlijk de hele verdere middag zoet. Ook de tuin is goed voorzien, met een trampoline, schommels en een glijbaan. Die we dan nu weer niet kunnen gebruiken vanwege het weer. Komt vast nog wel. De snelle conclusie is dat als we niets anders zouden doen dan hier vakantie vieren het ook prima zou zijn.

Omdat we allemaal laat en veel geluncht hebben gaat er weinig avondeten nog in. Eelke bereid wat instant noodles en als hij het water erdoorheen klopt zou ik zweren dat ik treinen over rails hoor kletteren. Ook voel ik met enige regelmaat mezelf wat heen en weer zwieren alsof ik nog mijn evenwicht aan het bewaren bent. Een beetje zoals je s avonds nog in bed ligt te deinen als je lang hebt gevaren. Dat treinen zit al lekker in mijn systeem. Of het wordt een licht trauma, dat kan natuurlijk ook.

We doen snel een was met alle reiskleding; morgen gaan we de afritsbare broeken voor het eerst van pijpen moeten voorzien. De meisjes liggen vroeg in bed, en wij starten aan een film. Maar we zijn allemaal kapot en dus besluiten we het een film in twee delen te maken. Eerst lekker slapen.