Dag 8: Salina Turda en Iulius Mall

Vandaag gaat er voor het eerst sinds een paar dagen een wekker, en die valt best pittig. De moeheid van het reizen is er niet in 1 nachtje uit. In een snel tempo ontbijten en voor de zekerheid alvast lunch smeren, want we weten niet hoe lang we weg blijven deze ochtend. Klokslag 09.00 staan er twee auto's klaar. Opa rijdt ons samen met iemand anders in twee auto's naar Turda, een plaatsje op ongeveer drie kwartier rijden. Het doel van ons bezoek is Salina Turda, oftewel de zoutmijn van Turda. Deze mijn is meer dan 2000 jaar oud. Het leuke van dit bezoek is dat we wat educatiefs combineren met kinderlijk vermaak. We vergapen ons aan de zoutformaties en leggen het ontstaan van stalactieten en stalagmieten uit. We varen met roeibootjes op het ondergrondse watertje, waarvan het zoutgehalte 260g/l is. Dit komt in de buurt van het zoutgehalte van de Dode Zee, wat meteen verklaart waarom er geen reddingsvesten zijn; zou je in het water vallen, dan zou je snel boven komen drijven. Dit feitje over zout water leidt nog tot een scheikundige verhandeling tussen Eelke en Joas, want is het zoutgehalte dan een kwart of een vijfde? Wat doet die hoeveelheid zout met het totale volume? We hebben te weinig koffie op en zijn best moe en besluiten het thuis dan maar eens na te gaan bootsen.

We gaan in het reuzenrad, wat dan weer aanleiding is voor een meer filosofische discussie. Als we zo diep onder de grond zitten, en je gaat dan in een reuzenrad, kun je dan nog wel spreken over hoogtevrees? En ten slotte is er ook nog een speeltuin, waar de meisjes zich in uitleven. Sarah ontdekt dat het "zand" waar ze in speelt ook gewoon zout is en er wordt heel wat afgelikt tegen die tijd.

Als we weer thuisgebracht zijn gaat Hannah slapen en laat het weer het toe om voor het eerst de achtertuin in te gaan. Met een kop koffie en een e-reader op de loungeset in de achtertuin is het heerlijk ontspannen bijkomen. Vakantie in andermans achtertuin of zo.

Eind van de middag willen we nog even op pad. Het verkeer in Cluj is op z'n minst interessant te noemen. Snelheidslimieten zijn optioneel, evenals doorgetrokken strepen, richting aangeven en gordels omdoen. Je kunt gerust een stukje achteruit rijden om toch nog even een gemiste afslag te nemen en als je maar hard genoeg komt aanrijden op een rotonde wacht de rest vast wel. We hebben even een huurauto overwogen maar hebben besloten onze mentale gezondheid daar te belangrijk voor te vinden. Dus bestellen we taxi's, die zijn namelijk hier heel betaalbaar. Nu is Cluj een van de grootste steden in Roemenië; dat betekent niet dat men hier goed Engels spreekt. Bij het eerste taxibedrijf dat ik bestel kom ik even best ver in wat steenkolen-Roemeens. Dan word ik ineens met een bandje verbonden. Wat de stem zegt weet ik niet maar het klinkt alsof ik nog iets moet bevestigen. Wat en hoe weet ik niet. Dezelfde zin wordt steeds herhaald en uiteindelijk hang ik maar op en ga ik er vanuit dat ik nog niets besteld heb. Bij het tweede bedrijf lukt het gelukkig wel. Ik krijg te horen dat de eerste taxi er in 3 minuten zal zijn en de tweede in 5. Shit, daar had ik dan weer niet op gerekend, niemand van ons staat nog klaar. In sneltreinvaart allemaal schoenen en jassen aan. Eenmaal buiten staan er drie taxi's, dus ergens is er iets toch niet goed gegaan. Ik besluit dat dit het moment is de domme buitenlander uit te hangen. De helft van het gezin in taxi 1, ik roep naar taxi 3 "twee taxi's" en prop de rest van het gezin in taxi 2. Als taxi 3 terug begint te praten haal ik mijn schouders op, "nu inteleg, scusa" (= ik begrijp het niet, sorry), stap snel ook in taxi twee en sla de deur dicht. Als we wegrijden zie ik ook taxi 3 achter ons vertrekken dus ik denk dat hij de boodschap heeft begrepen. Sorry, sorry.

Onze bestemming is Iulius Mall. Dit is een overdekt megalomaan winkelcentrum waarvan je in Nederland niet echt een gelijke kan vinden. Maar het doel is niet windowshoppen, het doel is de food court. Kleine versies van allerlei ketenrestaurantjes met in het midden allerlei tafels en stoelen. Vandaag kan iedereen zelf kiezen wat hij/zij wil eten. Zo staan er pizza, een happy meal, taco bell en gepofte en gevulde aardappel op tafel.

Op de terugreis weer splitsen over twee taxi's. Als we ergens splitsen neemt meestal Eelke 1 van de meisjes en 1 van de tieners onder zijn hoede, en ik de andere twee. Dit om de werklast van twee kleine kinderen een beetje te verdelen. Nu wilden beide meisjes met mij mee. Ach, wat kan er nou misgaan in een taxi van plek 1 naar plek 2? Nou, dat we langs een grote drukke weg ineens langs de kant van de weg stoppen dus. De chauffeur stapt uit, opent de motorkap en na een paar minuten vertelt hij ons hoofdschuddend uit te stappen. De auto rijdt niet verder. De laatste tien minuten lopen we. Wat ik, met twee kleine kinderen, gezien de eerder beschreven verkeerssituatie en het feit dat we langs een drukke weg lopen toch een beetje spannend vind. Maar we komen veilig aan.

Hoewel we al enkele dagen het besef van dagen redelijk kwijt zijn realiseren we ons nu wel dat het zondagavond is. Het is een week geleden dat we vertrokken uit Ede. We zitten alweer op een derde van de reis. Enerzijds voelt het alsof we al een jaar op pad zijn, anderzijds glipt de tijd door de vingers en is deze week in een vingerknip voorbijgevlogen. Zo zien we uit naar de avonturen die nog komen gaan, maar zouden we ook het hier en nu zo graag nog even iets langer vast willen houden. Dit is blijkbaar het lot van op doorreis zijn.

Met de kinderen nog even in de achtertuin trekken wij een wijntje open, een mooi einde van deze dag.